“ବୋଉ, ତୁ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବାର ଆଜି ଠିକ୍ ଏକ ବର୍ଷ…”ସମୟ ତା’ ବାଟରେ ଚାଲିଯାଏ। ଦିନ ପରେ ଦିନ, ମାସ ପରେ ମାସ, ଆଉ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଅନୁପସ୍ଥିତି ସମୟ ସହିତ କେବେ ବି ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୁଏ ନାହିଁ। ବୋଉ, ତୋର ଅନୁପସ୍ଥିତି ସେମିତି ଏକ ଶୂନ୍ୟତା।ତୁ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ଦିନଠାରୁ ଠିକ୍ ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, କେଜାଣି କାହିଁକି ମୋ ଦେହରେ ଯେମିତି ଜୀବନ ନଥିଲା। ମନଟା ଗୁମ୍ସୁମ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କିଛି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉନଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ସବୁକିଛି ଠିକ୍ଠାକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋ ଭିତରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ଠିକ୍ ନଥିଲା।ପରଦିନ ପୁଣି ସବୁ ସାଧାରଣ ହୋଇଗଲା।କିନ୍ତୁ ସେହି ଗୋଟିଏ ଦିନର ଅନୁଭବ ମୋତେ ଅନେକ କଥା ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା।କାହିଁକି ଲୋ ବୋଉ?ମୋତେ ଏମିତି କାହିଁକି ଲାଗିଲା?ନା, ତୁ କଣ ମୋତେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବୁ?ହୁଏତ ଏହାର ଉତ୍ତର ଶବ୍ଦରେ ନାହିଁ। ଏହାର ଉତ୍ତର ରହିଛି ମାଆ ଓ ସନ୍ତାନର ସେହି ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ, ଯାହାକୁ ମାପିବା ପାଇଁ କୌଣସି ମାପକାଠି ନାହିଁ।ମୋତେ ୩୬ ବର୍ଷ ହେଲା। ମୋ ଜୀବନର ୩୬ ବର୍ଷ ଭିତରୁ ତୋ ପାଖରେ ରହିବାର, ତୋର ସ୍ନେହ ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ମୋତେ ହୁଏତ ମାତ୍ର ୧୦ରୁ ୧୨ ବର୍ଷ ମିଳିଥିଲା। ସମୟଟା ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି କମ୍ ସମୟ ଭିତରେ ତୁ ମୋତେ ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଗଲୁ, ତାହା ମୋ ଜୀବନ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟରୁ ଅଧିକ।ତୁ ମୋତେ ଶିଖାଇଥିଲୁ ଶୃଙ୍ଖଳା।ଶିଖାଇଥିଲୁ ପରୋପକାର।ଶିଖାଇଥିଲୁ ମଣିଷକୁ ଭଲ ପାଇବା।ଶିଖାଇଥିଲୁ—ଜୀବନରେ ଯେତେ ବଡ଼ ହେଲେ ବି ମଣିଷପଣକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।ଆଜି ତୁ ନାହୁଁ। ତୋର ସ୍ୱର ଶୁଣିପାରୁନି। ତୋର ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନି। ତୋତେ ଦେଖି ମନର କଥା କହିପାରୁନି।କିନ୍ତୁ ତୁ କ’ଣ ସତରେ ନାହୁଁ?ନା ବୋଉ।ତୁ ଅଛୁ…ମୋ ଚିନ୍ତାରେ, ମୋ କାମରେ, ମୋ ବ୍ୟବହାରରେ, ମୋ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ—ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା, ମୋ ମନ ଭିତରେ।ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କାହାରି ଉପକାର କରେ, ସେତେବେଳେ ତୋର କଥା ମନେପଡ଼େ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଅସହାୟ ମଣିଷ ପାଇଁ ମନ କାନ୍ଦେ, ସେତେବେଳେ ଲାଗେ—ଏହା ତ ତୁ ମୋତେ ଶିଖାଇଥିଲୁ। ଯେତେବେଳେ ଜୀବନରେ ଠିକ୍ ଓ ଭୁଲ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବାଛିବାକୁ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ତୋର ଶିକ୍ଷା ମୋ ଭିତରୁ ମୋତେ ରାସ୍ତା ଦେଖାଏ।ସେଥିପାଇଁ ମାଆ କେବଳ ଜଣେ ମଣିଷ ନୁହେଁ।ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଶିକ୍ଷା।ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଛାୟା।ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ଏମିତି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନର ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ହଟେ ନାହିଁ।ଆଜି ତୋର ପ୍ରଥମ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବାର୍ଷିକୀ।ଏହି ଦିନରେ ତୋତେ ମନେପକାଇ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସୁଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୁହ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଗର୍ବ ବି ଅଛି—କାରଣ ତୁ ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବାରୁ ଅଧିକ, ମୋତେ ଜଣେ ଭଲ ମଣିଷ ହେବାର ପଥ ଦେଖାଇ ଯାଇଛୁ।ବୋଉ, ତୋର ଋଣ ମୁଁ କେବେ ଶୁଝିପାରିବି ନାହିଁ।ତୋର ପାଇଁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ହେବ—ତୁ ଯେଉଁ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଦେଇ ଯାଇଛୁ, ତାକୁ ଜୀବନରେ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା।ତୁ ଦେହରେ ନାହୁଁ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭଲ କାମରେ ତୋର ଛାପ ରହିବ।ଆଜି ତୋର ପ୍ରଥମ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବାର୍ଷିକୀରେ ମୋର ଏତିକି ପ୍ରାର୍ଥନା—ଯେଉଁଠି ଥା ଲୋ ବୋଉ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୋର ଆଶୀର୍ବାଦର ହାତଟି ଏମିତି ରଖିଥାଅ।ତୋତେ ହରାଇବାର ଦୁଃଖ ସାରା ଜୀବନ ରହିବ।କିନ୍ତୁ ତୋତେ ପାଇଥିବାର ଗର୍ବ ମଧ୍ୟ ସାରା ଜୀବନ ରହିବ।ବୋଉ, ତୁ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯାଇନାହୁଁ—ତୁ କେବଳ ମୋ ଆଖି ଆଗରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଛୁ।ମୋ ହୃଦୟରେ ତୁ ଆଜି ବି ସେହିପରି ବଞ୍ଚିଛୁ,ଆଉ ସାରା ଜୀବନ ବଞ୍ଚିଥିବୁ।ତୋର ପବିତ୍ର ସ୍ମୃତିକୁ ଶତ ଶତ ପ୍ରଣାମ।
